Soms fotografeer je een bruiloft die stilletjes onder je huid kruipt. Niet met grootse glitter of opgepoetste perfectie, maar met iets veel sterker. Zachtheid. Zorg voor elkaar. Twee mensen die elkaar vonden op een moment dat het leven al flink geleefd was. De bruiloft van Freerk en Lydia was daar een prachtig voorbeeld van.
Dit was ook gewoon het levende bewijs dat leeftijd uiteindelijk maar een getal is. Liefde trekt zich daar opvallend weinig van aan. Gelukkig maar.
Freerk en Lydia leerden elkaar kennen toen Lydia’s autootje kuren kreeg en bij Freerk in de garage terechtkwam voor reparatie. Zo’n klein dagelijks moment waar normaal gesproken alleen een rekening uit rolt. Alleen besloot Cupido zich er dit keer ook even mee te bemoeien.
Lang verhaal kort: raak.
Ik was vroeg aanwezig bij het bruidspaar thuis. Precies zoals ik het graag heb als trouwfotograaf. Juist in die rustige uren gebeurt vaak alles wat later het meest waardevol blijkt.
Lydia hielp Freerk liefdevol in zijn trouwpak. Kaartjes van nieuwe kleding werden nog even losgeknipt, de bretels, of zoals ze hier in Groningen zeggen: “upzeulners”, werden vastgemaakt en er ging zorgvuldig nog wat crème op zijn hoofd tegen de brandende zon. Want die zon had er zin in die dag.
Het zijn van die momenten die misschien klein lijken, maar die alles vertellen over mensen.
Ondertussen werd Lydia geholpen door buurvrouw en vriendin Mineke. Haar prachtige trouwjurk kwam van Weggemans Bruidsmode in Emmen. En langzaam veranderde Lydia in een droombruid voor Freerk. Zo eentje waarbij je de blik van de bruidegom al kunt voorspellen voordat hij haar überhaupt ziet.
De trouwceremonie vond plaats in het Raadhuis van Sellingen en werd geleid door Ine Paauw, voor veel mensen ook bekend als “De Bakkende Babs” van Heel Holland Bakt.
En wat paste zij goed bij deze dag.
Warm, ontspannen, vol humor en precies genoeg rust om emoties de ruimte te geven. Terwijl de ceremonie vorderde zag je de spanning langzaam van Freerk en Lydia afglijden. Na het ja-woord werd er zichtbaar opgelucht ademgehaald. De zon brak letterlijk door op Lydia’s gezicht en er werd hard gelachen om de grappen van Ine.
Dat vind ik persoonlijk altijd mooi om te zien tijdens een bruiloft in Groningen: dat moment waarop mensen zichzelf weer helemaal terugvinden zodra de zenuwen verdwijnen.
Na de ceremonie vertrok het hele gezelschap richting Uwe Grill in Aschendorf. Een plek waar Freerk en Lydia graag samen komen.
En geloof me: daar begrijpen ze schnitzels nog op serieuze schaal. Deurmatformaat. Duitse gastvrijheid. Grote tafels vol gezelligheid. Veel lachen. Veel verhalen.
De dag werd daar eigenlijk alleen maar mooier.
Na het eten namen Freerk en Lydia samen het woord om hun gasten te bedanken. En ergens daar sloeg het voor mij echt even binnen. Want uiteindelijk draaide deze hele trouwdag niet om spektakel of perfectie.
Het draaide om samen.
Om voor elkaar zorgen. Om elkaar helpen met bretels, zonnebrand en moeilijke dagen. Om opnieuw durven kiezen voor liefde. Om toekomst zien, ook als je al een heel leven achter je hebt.
En misschien is dat uiteindelijk wel het mooiste soort liefde dat er bestaat.
Als documentaire trouwfotograaf zoek ik niet alleen naar mooie plaatjes, maar juist naar de momenten ertussen. De kleine gebaren. De blikken. Het zorgen voor elkaar zonder dat iemand het aankondigt.
De bruiloft van Freerk en Lydia in Sellingen en Aschendorf had daar meer dan genoeg van.
En precies daarom blijft deze dag me nog wel even bij.
Groet. Brigitte,
trouwfotograaf in hart en nieren <3
